مانده ام در حسرت بالا بلائی روز و شب

جان دهم از دوری دیر آشنایی روز و شب

هر سحر نام تو را با سوز دل سر داده ام

تا مگربر تو رسد از من صدایی روز و شب

عاشقانه کو به کو شهر شما را گشته ام

تا بیابم شاید از تو رد پایی روز و شب

دلخوشم با خاطرات هر شب تو روز ها

بی تو دارم با دل خود ماجرایی روز و شب

پیش رویم قاب عکسی از تو دارم ماه من

روز و شب با یاد تو با یاد تو دارم صفایی روز و شب

جانا دلم ز درد فراق تو کم نسوخت

آیا چه شد که هیچ دلت بر دلم نسوخت؟

 ای اشک غم آرام بریز

 بر گونه بیمار من

 ای غم تو هم لذت ببر

 از این همه آزار من

شمع سوزان توام این گونه خاموشم مکن        

                        هر چه می خاهی بکن اما فراموشم مکن

کاشکی باد نبود

کاشکی خاک نبود

کاش این زایش هر روز نبود

خودکشی زشت نبود

کاشکی جاده تقدیر اول راه نبود

کاش بوسیدن تو آخرین بار نبود

کاش این باد خزان زاده فکر نبود

کاشکی روح و تنم تشنه عشق نبود

اگر این سوز نبود اگر این باد نبود

اگر این عشق نبود

اگر این مهر نبود

آخرین لحظه دیدار رخت پرسش فکر نبود.

فرسنگها فرسنگ فاصلهء لبهای من تا نگاه مهربان تو به باریکی یک مو می رسد آنجا که بر سفرهء زمزمه ها می نشینم. و چقدر تلخی این فاصله های هر روزه به حلاوت حضور تو دل می بازند لحظه ای که نگاهم از شوق مهربانی تو نمناک می شود. وتو خاکی می شوی نزدیک می شوی و بر سفرهءخلوتِ تنهایی من میهمان می شوی. تو مهمان من می شوی یا من مهمان تو؟ نمیدانم. توفیری هم نمی کند مهمان هم می شویم.

چهره ات که همیشه با شکوه می تابد در این ثانیه های ناب تنها مهر می شود. آنقدر مهربانیت تابناک می شود که چون آب به دستم می دهی از شوق می لرزم. حلاوت نگاهت تلخی دهانم را فرو می شوید و لبهایم، لرزان، جسارت بوسه باران ِ سر انگشتان دوست داشتنی ات را به خود می دهند. و تو نگاه باران زده ام را بیش از هر چیز دوست داری.

خودت می دانی که چقدر این شبها دوست داشتنی می شوی؟ می دانی که همه عمرم را به این ثانیه های رویایی با تو بودن می بازم؟

من هنوز نگاهت می کنم و هنوز از عطر وجودت سیراب نگشته ام که آهنگ عزیمت می کنی. فشار نگاه محتاجم تو را از رفتن باز نمی دارد و تو با همهء التماسهای قلب من به یک نگاه و چند ثانیه حضور قناعت می کنی. باشد... همهء عشق من و ناله های قلمم به تنها چند ثانیه حضور تو. باشد ... سر سفرهء تنهایی ام با خیال تو زمزمه می کنم و در انتظار نسیم وجودت تا فردا غروب روزه صبر می گیرم

لحظات گرانبها را

در حسرت گذشته

نابود مکن .....

در اندیشه امروز و فردا باش

به اشتباهات گذشته پیله

مکن

از آنها عبرت بگیر

هی پاک می کنم
دوباره می آيند
چه را و چرا؟
بخارهای شيشه دل را !

هی پاک می کنم که تو هم بين عابران
از کوچه قشنگ پر از آرزوی ما
يک بار بگذری

گنجشک مهربان!
با ما که قهر کرده ای اما صبور باش
از باغ های همين دور و بر
يک روز
می آيد عابری که از سر راهش نمی پری...

بيچاره پشت شيشه دلم آه می کشد
از آسمان کوچه ما اشک می چکد
از آه من به روی شيشه غبار است و آرزو
فرياد آسمان به نگارم نمی رسد...

 قاصدك باز رسيد؛
بالهايش خيس.
از كجا آمده ای؟
همچنان رقص كنان، سر در گم،
پی چيزی می گشت
و نمی ديد مرا؛

... من كه در حسرت يك جمله ز عشق
سالها منتظر خط توام،
پس چرا حرف نداری؟

قاصدك حرف بزن
تو كه پيشش بودی ،
راست بگو، هيچ نمی گفت فلان بن فلان؟
قاصدك حرف بزن،
تا ببينم كه كجاست
شهر رؤيايی چشمانِ به زير؟
من هنوزم كه هنوز
پای حرفم هستم
چه بيايد كه دو چشمم به فدای قدمش
چه نيايد كه مرا
كور خواهد كرد،
انتظار ديدن.

قاصدك باز اگر برگشتي
و اگر پرسيدت
ز فلانی چه خبر،
تو خودت حال مرا می دانی
بوسه بر دستش زن
و بگو....


قاصدك پر زد و رفت
بالهايش خيس،
جمله هايم نصفه

و تو مأيوس شدی
كه چرا باز نفهميد كه در وادی عشق
حرف زدن ممنوع است....؟!

عشق یعنی مرکب دیوانگان

نعل مرکب اخترفرزانگان

عشق یعنی اوج به حدعرشیا

یاکه عرفان تابه حدکبریا

عشق یعنی رقص میان شط خون

یامحبت تابه سرحدجنون

عشق یعنی شکوه هادرسوزوساز

سجده عاشق به درگاه نیاز

عشق یعنی ناله هادرجان نی

چشم یک عاشق به درگه تابه کی

عشق یعنی یک نفس تاپای جان

شوق معشوق وگذشت ازهفت خان

عشق یعنی ....

وطن چيه؟ وطن کيه؟
لالايي ِ بچه گيه

وطن تويي، وطن منم
منم که پر پر مي زنم

زبان ِ مادري مونه
ما رو به هم مي رسونه

جاي ِ همه تجربه ها
عطر ِ غريبي در هوا

اصالت ِ خاطره ها
فرصت ِ آزادي ِ ما

پنجره اي رو به سکوت
تنهايي ِ کوير ِ لوت

دل ضربه هاي ِ ارک ِ بم
تجارت ِ تن با بلم

پنجره اي به پنج دري
با مردم ِ خاکستري

رو به حياط ِ بچه گي
سر خورده گي، دل مرده گي

رو به شمال، رو به جنوب
اين آب ِ دشمن کوب ِ خوب

خليج فارس يعني وطن
يعني شناس نامه ي من

بحر خزر يعني وطن
يعني شناس نامه ي من

کشف ِ عزيز ِ کلمه
دشمن ِ زنجير و قمه

آقا اجازه هست؟ بگيم
که خسته ايم از سين جيم

اجازه هست؟ تازه بشيم
بگيم که ما عاشق شديم

عاشق ِ درياي ِ خزر
با چشم ِ تر ، با چشم ِ تر

عاشق ِ کرد و ترکمن
لحظه به لحظه ي وطن

با هر چه جشن و فاجعه
مسجد، کليسا ،صومعه

شيراز ِ مون و سو و شون
چار باغ و عکس ِ چهل ستون

لر و بلوچ و آذري
خواهري و برادري

وطن کرد ِايرانيه
تعريف جان فشانيه

وطن يعني خود باوري
برابري، برابري

خليج فارس يعني وطن
يعني شناس نامه ي من

بحر خزر يعني وطن
يعني شناسنامه ي من

گناه ما بي آنكه بدانيم چرا .گريستن است .
مي گويم : به اميد آن روز كه ديگر هيچ آدمي از يك وداع ساده نگريد!
گفتي:روياهايم همه از دست رفته است.
مي گويم:از بخت ياري ماست شايد آنچه كه مي خواهيم يا به دست نمي آيد يا از دست مي گريزد !
گفتي:گذشته دردناك و آينده نامعلوم است .
مي گويم: زندگي آب تني كردن در حوضچه اكنون است !
گفتي: خانه خدا كجاست؟
مي گويم :در همين نزديكي لايه اين شب بوها.پاي آن كاج بلند !
گفتي بي كسي بد دردي است .
مي گويم: با تو تا آخر دنيا هستم.

                                                عشق یعنی گشتن از دنیا جدا

                                                                         عشق یعنی جسم وجانم مال تو

                                                                                                 عشق یعنی پرستشازاحوال ما

دوست دوست را كامل می كند.همانگونه كه يك نيمه نيمه ديگر را.اما يك نيمه در نيمه ديگر حل نمی شود .محو نمی شود.نابود نمی شود.
اين شبيه شدن ها مساله ايست كه باعث می شود ما غالبا تنها بمانيم...
ما می خواهيم كسی با ما باشد كه "ما" نباشد.دستگيرنده ما باشد و دستگيرنده اش باشيم.هشدار دهنده به ما باشد و هشدار دهنده به او باشيم.بيدار كننده ما و بيدار كننده اش...
...خيلی ها می آيند به طرف تو و مجذوب می شوند و مغلوب.و بعد ناگهان می بينی كه تكيه كلامهای تو را حركات تو را طرز حرف زدن تو را و حتی سليقه تو را در غذا خوردن و دوست داشتن اين يا آن ميوه و شيرينی تقليد می كنند.
اينها هرگز دوستان خوبی نمی شوند. تو نيمه مكمل خود را می خواهی نه سايه خود را. نه شبح خود را. نه شبيه خود را...
رفيقی كه دايما تو را تاييد می كند يا تحسين اسير است نه رفيق...

اگر روزی مردم ،

     تابوتم را سياه کنيد تا همه بدانند سياه بخت بودم ؛

بر روي سينه ام تکه يخی بگذاريد تا به جای  معشوقم برايم گريه کند ...

چشمانم را باز بگذاريد تا همه بدانند چشم انتظار معشوقم بودم ...

و آخر اينکه دستانم را ببنديد تا همه بدانند خواستم ولی

باور كن ، دستامو باور كن
كه ساقهء نوازشه
باور كن ، چشم منو باور كن
كه يك قصيده خواهشه

وسوسهء عاشق شدن
التهاب لحظه هامه
حسرت فرياد كردنه
اسم كسي با صدامه

اسم تو هر اسمي كه هست
مثل غزل چه عاشقانه ست
پر وسوسه مثل سفر
مثل غربت صادقانه ست

باور كن اسممو باور كن
من فصل بارون برگم
مطرود باغ و گل و شبنم
درختم درخت خشكي
تو دست تگرگم

باور كن هميشه باور كن
كه من به عشق صادقم
باور كن حرف منو باور كن
كه من هميشه عاشقم 

                                             نوید جان من را باور کن